شهریار به‌سال ۱۲۸۵ در شهر تبریز متولد شد. دوران کودکی را در روستای مادری‌اش -قیش‌قورشاق- و روستای پدری‌اش -خشگناب- در بخش تیکمه‌داش شهرستان بستان‌آباد در شرق استان آذربایجان شرقی سپری نمود. پدرش حاج میرآقا خشگنابی نام داشت که در تبریز وکیل بود. پس از پایان سیکل اول متوسطه در تبریز، در سال ۱۳۰۰ برای ادامهٔ تحصیل از تبریز عازم تهران شد و در مدرسهٔ دارالفنون تا سال ۱۳۰۳ و پس از آن در رشتهٔ پزشکی ادامهٔ تحصیل داد.

ناله نکن!! خاموش باش قرن ها نالیدن به کجا

انجامید؟؟

تو محکومی به زندگی کردن تا شاهد مرگ

آرزوهای خودت باشی...........

برای تمام آرزوهایی که می میرند...سکوت

می کنم...

سنگین تر از فریاد!!! -- google_ad_section_end -->

    به جرم عدالت،چرا می کشند 

   چنین با قساوت،که را می کشند

                به عهد جهـــالت،فتــادی به غربت،ز جور زمــان           

                فدایت علی جان،فدایت علی جان،فدایت علی

                                               ــــــــــــــ

   به جای حمایت،چرا می کشند 

   تـرا در نهـایـت،کجـا می کشند

             ترا در عبـــادت،عدو با قســاوت،گـرفته نشـان

             فدایت علی جان،فدایت علی جان،فدایت علی

                                              ـــــــــــــــ

بهــــار مصفــــــا،خــزان می شود

 زمـانه از این غم،کمان می شود

                          بسی خون زدیده،روان می شود 

                          چوخورشیدکوفه،نهـان می شود

                                                                      عروج ولایت،ز تیغ خیانت،شده غم فشان

                                                                       فدایت علی جان،فدایت علی جان،فدایت علی

                                              ـــــــــــــ

شده چشم فتنه،ز خشم تو کور                          ز قـرآن نمودی،خطر را تـو دور

چه نیکـونمودی ،از آتش عبــــور                          رساندی تو شب را،به آیـات نور

بنازم به رزمت،به ایمان وعزمت،ز اعماق جان          فدایت علی جان،فدایت علی جان،فدایت علی

                                               ـــــــــــــ

تو هر دو جهـان را،مه و اختـــری                         تمــام بشـر را، سـر و سـروری

زما سینه چاکان،تودل می بری                         چه شدکه فتـاده،به خون سری

گدایان قدرت،نمودند جنایت،ز مکر نهان              فدایت علی جان،فدایت علی جان،فدایت علی

                                            ـــــــــــــــ

شب آمد یتیمـان، نـــدا می کنند                         تـرا یا علی جان، صدا می کنند

غـم بـی کسـی را، نوا می کنند                         بیا و ببین خود،چه ها می کنند

امیر کرامت،کریم سخاوت،تویی در جهان             فدایت علی جان،فدایت علی جان،فدایت علی

                                            ــــــــــــــــ

شهــادت تـرا فـوز عظمی بود                           مقــام تـو عـالـی، و اعلـی بود

انیس تـو طـاهـا، و زهــرا بود                           دل صــــادق از تو، مصفـا بود

به جرم شریعت،عدو کرده غارت،علی را زجان        فدایت علی جان،فدایت علی جان،فدایت علی

                                             ـــــــــــــــ

خوبید دوستان خوبم آرزو می کنم که حالتون خوب باشه و نماز و روزه هاتون مقبول در گاه الهی بشه

منو از دعایخیرتون فراموش نگنید بد جوری گرفتارم

ممنون

جوابهای سربالا......پریشان خاطری........ در این شرایط می خواهید موی سر خود را بکنید. واقعاً دیگر فکری به ذهنتان نمی رسد که چه بکنید. عذر خواهی از همسر یا نامزدتان ممکن است مشکل به نظر برسد بخصوص زمانی که بر سر مسئله یا موضوعی با هم چندین بار مخالفت کرده باشید و ممکن است در خود توان گفتن متأسفم را نبینید. هر چند هر کاری را که فکر می کردید به او می فهماند از کرده خود پشیمان هستید را انجام داده اید. در اینجا چند نکته در باب عذرخواهی مطرح شده ،

ليلي گفت: موهايم مشکي ست، مثل شب، حلقه حلقه و مواج، دلت توي حلقه هاي موي من است.
نمي خواهي دلت را آزاد کني؟ نمي خواهي موج گيسوي ليلي را ببيني؟
مجنون دست کشيد به شاخه هاي آشفته بيد و گفت: نه نمي خواهم، گيسوي مواج ليلي را نمي خواهم. دلم را هم.
ليلي گفت: چشمهايم جام شيشه اي عسل است، شيرين،
نمي خواهي عکست را توي جام عسل ببيني؟ شيريني ليلي را؟
مجنون چشمهايش را بست و گفت: هزار سال است عکسم ته جام شوکران است،
تلخ. تلخي مجنون را تاب مي آوري؟
ليلي گفت: لبخندم خرماي رسيده نخلستان است.
خرما طعم تنهايي ات را عوض مي کند. نمي خواهي خرما بچيني؟
مجنون خاري در دهانش گذاشت و گفت: من خار را دوستتر دارم.
ليلي گفت: دستهايم پل است. پلي که مرا به تو مي رساند. بيا و از اين پل بگذر.
مجنون گفت: اما من از اين پل گذشته ام. آنکه مي پرد ديگر به پل نيازي ندارد.
ليلي گفت: قلبم اسب سرکش عربي ست. بي سوار و بي افسار. عنانش را خدا بريده،
اين اسب را با خودت مي بري؟
مجنون هيچ نگفت. ليلي که نگاه کرد، مجنون ديگر نبود؛ تنها شيهه اسبي بود و رد پايي بر شن.
ليلي دست بر سينه اش گذاشت، صداي تاختن مي آمد.